کاش بهم نگفته بودی دوست دارم

کاش بهم نمی گفتی عاشقتم

کاش نمی گفتم .............. من فقط تو رو دارم

کاش یک لحظه می تونستی خودتو جای من بذاری

ای خدا

کاش .....

یه بغض سنگین تو گلومه

واسه یه مرد سخته که گریه کنه مگه نه ؟

نمی دونم واسه کی واسه چی دارم می نویسم

نمی دونم چرا من باید تو این روزا باشم

گل من

آره گل من چون تا آخرین وقتی که نفس می کشم گل من تویی

هنوزم دوست دارم ولی نمی خوام باهات باشم

دلمو شکوندی

قلبمو تیکه تیکه کردی

هیچ کس غیر از تو نمی تونست منو داغدار کنه

گل من برو ، برو دنبال زندگیت

همه چیزو فراموش کن

شبایی که با هم حرف زدیم تا اذون صبح و گفتن

روزایی که پیش هم بودیم و لحظه ی رفتنت اخمای من می رفت تو هم

التماسای من ، خواهشهای من

نمی دونم من حرفامو به کی بزنم

وقتی دلم تنگ میشه چیکار کنم

حالا که تازه داشتم بهت نزدیک می شدم شعر رفتن سر دادی

بی وفای من این رسمش نبود

گل من این رسمش نبود

منو با یه عالمه خاطره تنها بذاری و بری

منو با یه کوه غم همخونه کنی

یاد دستات می افتم که وقتی تو دستام می گرفتم انگار دنیا تو دستام

من می رم ولی یادم از خاطرت نمی ره

دیگه دل هیچ کسو نشکون

دیگه کسی و عاشق خودت نکن

همه ی دخترا بی وفان

هیچی برات کم نذاشتم

وجودم مال تو بود

قسمت من از زندگی این نبود

سهم من از عشق جدایی نبود

می رم ولی ........

سمیرا من هیچی نمی گم اما

شش سال از عمرتو به من بدهکاری

اونم بهت می بخشم

اما دلم شکستم دیگه خوب می شه

اگه اینا خوندی گریه نکن اگه هنوز اشکی از چشمات ببار

من می رم ولی باز تو بدون همیشه

یاد تو از خاطرمن فراموش نمی شه

گل من خوب می دونی بی تو تک و تنهاعزیزم

اگه تو نباشی می میرم

این تنها پستی که من کلمه ی عشق رو با سیاه می نویسم چون قلبم سرخ من حالا دیگه

سیاه سیاه